Zoals het hondje thuis stinkt, stinkt het nergens! Als dat geen waarheid is! En och, ik kon toch zo lekker stinken! Wat stink je toch zalig zei mijn lieve vrouwtje altijd. Toen het vrouwtje mij adopteerde was ik reeds een heer op leeftijd. Naast mijn foto stond de tekst: Wie geeft deze ouwe jongen nog een paar mooie laatste jaren? En verkocht was mijn vrouwtje. En ik ook toen ik met haar kennis maakte. Het was liefde op het eerste gezicht en met volledige overgave gingen we voor elkaar. Ik was haar Prins-op-het-wiite-paard en zij was mijn engel. En zelfs als ze eens een keertje niet bij me was, dan kon ze me in gedachten ruiken. En dat vulde haar hartje met liefde en plezier. En als hond wil je dan natuurlijk niets liever dan nog harder stinken voor je lieve baasje. Maar na een jaartje of wat leerde ik dat mijn vrouwtje heel anders reageerde wanneer ik speciaal voor haar in rottende visresten had liggen draaien of wanneer ik lekker uit m’n bekkie stonk. En zo is dus mijn advies voor jou: Don’t over do it! Maar wees wel lekker je stinkende zelf. Met al je eigenaardigheden, want juist die maken je tot wie je bent.
De Tao van een Tekkel is het verhaal van Andy, een halve tekkel, half vuilnisbakkenrasje dat ooit geadopteerd is uit een asiel om vervolgens het ware levensgeluk tegemoet te treden. Deze kleine eigenwijze hond heeft een bijzondere filosofische kijk op het leven.
Friday, January 21, 2011
Wees jezelf, vooral als je lekker stinkt
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment