Ook al kan je niet tellen, doe net alsof.

Kijk, ik ga hier niet uit de doeken doen tot hoever honden kunnen tellen, en of we het uberhaubt wel kunnen. Want dat doet er niet toe. Al die wetenschappelijke bewijzen leiden namelijk nergens toe, dan behalve tot meer onwetendheid. Onder de honden is er niet 1 wetenschapper en zolang wij niet mishandeld worden zijn wij behoorlijk blije zielen. Maar goed, dat neemt niet weg dat je als gekwetste tekkel liever niet opnieuw gekwetst wordt en al helemaal geen familieleden wilt verliezen onderweg. Tijdens het lopen dus. Met name in het buitenland of onbekend terrein. Naast mijn lieve vrouwtje ben ik ook echt in de honden opa en oma hemel terecht gekomen. Opa en oma waren de vaste oppas en regelmatig gingen we met z’n allen wandelen en weekendjes weg. En dan was ik toch wel op mijn gelukkigst, met de roedel compleet. Na een tijdje kwam ook Ems met haar gekke oren en rooie dopneus erbij, maar toen ik eenmaal aan haar gewend was vond ik haar eigenlijk wel een lekker ding. Ze heet eigenlijk Emilie, maar vrouwtje heeft wel 10 namen voor haar. Pamela is er 1 van. Dit omdat Emilie blond is, met bruine reeen ogen, grote borsten en smalle taille en lange benen. Maar goed, met de hele roedel compleet was ik dus op mijn gelukkigst. Maar ook kwetsbaar. Want stel je voor dat je iemand kwijtraakt. En hoe meer er zijn, hoe meer je er kan kwijtraken. En daar kon ik best over stressen. Zodoende checkte ik zeer regelmatig of de roedel nog wel compleet was. Ik nam dan een strategisch overzichtelijke plek in en bekeek zo één voor één alle leden van de roedel. Vrouwtje zei altijd dat het erop leek alsof ik iedereen telde op m’n teentjes en vinkjes zetten bij iedere naam. En misschien was dat ook wel zo. Misschien ook niet.

En dan was er nog het klok kijken. Mijn vrouwtje zei vaak dat ik op m’n horloge keek en zei dat het tijd was om te gaan. Nu had ik er zeker de pootjes voor. Kort en gespierd, met mooi geartikuleerde voeten en teentjes. Een horloge had mij zeker niet misstaan. En in gedachte maakte ik inderdaad vaak het gebaar; tikkend op mijn denkbeeldige horloge al zeggend tegen mijn vrouwtje: Het is echt tijd om te gaan hoor vrouwtje.