Je zou het misschien niet van mij verwachten, maar ik was gek op spelen. Alleen had ik het nooit geleerd. Als er een stok of bal naar me werd gegooid ervaarde ik dat altijd als respectloos en ik trok m’n neus ervoor op. Totdat mijn vrouwtje met de snoepjes kwam. Toen begon er iets te dagen en zodoende heeft deze ouwe jongen toch nog wel een paar trucjes geleerd op z’n oude dag. Maar wel op m’n eigen manier natuurlijk.
Het mooiste trucje van allemaal was misschien wel mijn stille blaf. To-die-for-zo-schattig noemde vrouwtje dat altijd. Nou dan ga je natuurlijk vanzelf nog harder je best doen. Het ging als volgt: Vrouwtje had een brokje, ik moest zitten en naar het vrouwtje kijken. Zij deed dan een stille blaf (een blad zonder geluid dus) en ik deed haar dan na! En dan kreeg ik én het brokje én de mooiste lach van het baasje die een hond zich maar wensen kan.
Een ander handig trucje was dat het vrouwtje mij ging leren enthousiast te worden van een balletje. Ze deed toch zo leuk haar best dat ik niet anders kon dan een beetje meedoen. De bedoeling was dat ik aandacht had voor de bal en er tegen aan tikte met mijn neus. Dan kreeg ik een snoepje. Heel handig trucje die ik in alle jaren erna dagelijks met veel succes heb toegepast. Maar dan tegen de benen van mijn baasjes. Neusje tegen de been -‘Hoor jij mij?!’- neusje tegen de been – ‘Vrouwtje hier ben ik’ – neusje tegen de been – ‘tijd voor iets lekkers!’- Neusje tegen de been – ‘Vrouwtje, zie je mij?!’- en ga zo maar door.
Mijn tip voor jou: Soms is het helemaal niet zo erg als je trucen of toeren moet gebruiken om te bereiken wat je wilt. Zet je trots opzij en doe eens iets onverwachts!
No comments:
Post a Comment