Doe alleen maar trucjes indien het wat oplevert.

Je zou het misschien niet van mij verwachten, maar ik was gek op spelen. Alleen had ik het nooit geleerd. Als er een stok of bal naar me werd gegooid ervaarde ik dat altijd als respectloos en ik trok m’n neus ervoor op. Totdat mijn vrouwtje met de snoepjes kwam. Toen begon er iets te dagen en zodoende heeft deze ouwe jongen toch nog wel een paar trucjes geleerd op z’n oude dag. Maar wel op m’n eigen manier natuurlijk.

Het mooiste trucje van allemaal was misschien wel mijn stille blaf. To-die-for-zo-schattig noemde vrouwtje dat altijd. Nou dan ga je natuurlijk vanzelf nog harder je best doen. Het ging als volgt: Vrouwtje had een brokje, ik moest zitten en naar het vrouwtje kijken. Zij deed dan een stille blaf (een blad zonder geluid dus) en ik deed haar dan na! En dan kreeg ik én het brokje én de mooiste lach van het baasje die een hond zich maar wensen kan.

Een ander handig trucje was dat het vrouwtje mij ging leren enthousiast te worden van een balletje. Ze deed toch zo leuk haar best dat ik niet anders kon dan een beetje meedoen. De bedoeling was dat ik aandacht had voor de bal en er tegen aan tikte met mijn neus. Dan kreeg ik een snoepje. Heel handig trucje die ik in alle jaren erna dagelijks met veel succes heb toegepast. Maar dan tegen de benen van mijn baasjes. Neusje tegen de been -‘Hoor jij mij?!’- neusje tegen de been – ‘Vrouwtje hier ben ik’ – neusje tegen de been – ‘tijd voor iets lekkers!’- Neusje tegen de been – ‘Vrouwtje, zie je mij?!’- en ga zo maar door.

Mijn tip voor jou: Soms is het helemaal niet zo erg als je trucen of toeren moet gebruiken om te bereiken wat je wilt. Zet je trots opzij en doe eens iets onverwachts!

Ook al kan je niet tellen, doe net alsof.

Kijk, ik ga hier niet uit de doeken doen tot hoever honden kunnen tellen, en of we het uberhaubt wel kunnen. Want dat doet er niet toe. Al die wetenschappelijke bewijzen leiden namelijk nergens toe, dan behalve tot meer onwetendheid. Onder de honden is er niet 1 wetenschapper en zolang wij niet mishandeld worden zijn wij behoorlijk blije zielen. Maar goed, dat neemt niet weg dat je als gekwetste tekkel liever niet opnieuw gekwetst wordt en al helemaal geen familieleden wilt verliezen onderweg. Tijdens het lopen dus. Met name in het buitenland of onbekend terrein. Naast mijn lieve vrouwtje ben ik ook echt in de honden opa en oma hemel terecht gekomen. Opa en oma waren de vaste oppas en regelmatig gingen we met z’n allen wandelen en weekendjes weg. En dan was ik toch wel op mijn gelukkigst, met de roedel compleet. Na een tijdje kwam ook Ems met haar gekke oren en rooie dopneus erbij, maar toen ik eenmaal aan haar gewend was vond ik haar eigenlijk wel een lekker ding. Ze heet eigenlijk Emilie, maar vrouwtje heeft wel 10 namen voor haar. Pamela is er 1 van. Dit omdat Emilie blond is, met bruine reeen ogen, grote borsten en smalle taille en lange benen. Maar goed, met de hele roedel compleet was ik dus op mijn gelukkigst. Maar ook kwetsbaar. Want stel je voor dat je iemand kwijtraakt. En hoe meer er zijn, hoe meer je er kan kwijtraken. En daar kon ik best over stressen. Zodoende checkte ik zeer regelmatig of de roedel nog wel compleet was. Ik nam dan een strategisch overzichtelijke plek in en bekeek zo één voor één alle leden van de roedel. Vrouwtje zei altijd dat het erop leek alsof ik iedereen telde op m’n teentjes en vinkjes zetten bij iedere naam. En misschien was dat ook wel zo. Misschien ook niet.

En dan was er nog het klok kijken. Mijn vrouwtje zei vaak dat ik op m’n horloge keek en zei dat het tijd was om te gaan. Nu had ik er zeker de pootjes voor. Kort en gespierd, met mooi geartikuleerde voeten en teentjes. Een horloge had mij zeker niet misstaan. En in gedachte maakte ik inderdaad vaak het gebaar; tikkend op mijn denkbeeldige horloge al zeggend tegen mijn vrouwtje: Het is echt tijd om te gaan hoor vrouwtje.

Wees jezelf, vooral als je lekker stinkt

Zoals het hondje thuis stinkt, stinkt het nergens! Als dat geen waarheid is! En och, ik kon toch zo lekker stinken! Wat stink je toch zalig zei mijn lieve vrouwtje altijd. Toen het vrouwtje mij adopteerde was ik reeds een heer op leeftijd. Naast mijn foto stond de tekst: Wie geeft deze ouwe jongen nog een paar mooie laatste jaren? En verkocht was mijn vrouwtje. En ik ook toen ik met haar kennis maakte. Het was liefde op het eerste gezicht en met volledige overgave gingen we voor elkaar. Ik was haar Prins-op-het-wiite-paard en zij was mijn engel. En zelfs als ze eens een keertje niet bij me was, dan kon ze me in gedachten ruiken. En dat vulde haar hartje met liefde en plezier. En als hond wil je dan natuurlijk niets liever dan nog harder stinken voor je lieve baasje. Maar na een jaartje of wat leerde ik dat mijn vrouwtje heel anders reageerde wanneer ik speciaal voor haar in rottende visresten had liggen draaien of wanneer ik lekker uit m’n bekkie stonk. En zo is dus mijn advies voor jou: Don’t over do it! Maar wees wel lekker je stinkende zelf. Met al je eigenaardigheden, want juist die maken je tot wie je bent.

Ik wil daar graag nog iets aan toevoegen als het mag? Ehm ja Ems, dat mag, maar dit is eigenlijk wel Andy zijn boek. Ja, nou daar wou ik het ook nog over hebben. Waarom krijgt hij wel een boek en ik niet? Moet ik dan soms ook eerst dood? Dat zou toch jammer zijn vrouwtje? Eh nou Ems, daar heb je een goed punt. Ik stel voor dat je in dit boek aanschuift waar jij dat nodig vindt en dan gaan we samen eens bekijken of we ook een Tao van Emmie kunnen doen. Goed? Ja goed. En dan wou ik dus ook nog wat zeggen over dat stinken. Zeg maar dan. Nou kijk, persoonlijk ga ik voor 2 verschillende manieren van stinken. De ene is dat ik zo regelmatig mogelijk heerlijke stink scheetjes laat, zo dicht mogelijk bij de baas. Met name op momenten dat de baas even weinig aandacht voor me heeft. Dat werkt heel goed. De baas wordt afgeleid van de andere bezigheden en focust de aandacht weer op mij. De andere manier van stinken die ik toe pas is door te rollen door heel erg vies ruikende ganzenpoep. Dat kleeft zo lekker aan je vacht en voor de baas zit er niets anders op dan je flink te wassen. Dat wassen is altijd even doorbijten, maar na het wassen volgt het afdrogen! En dat vind ik echt een feest.

Als je iets niet wilt, niet doen!

Kijk, je bent een tekkel of je bent het niet natuurlijk. Maar laten we eerlijk zijn, hebben we niet allemaal een beetje tekkeliaans in ons? Zo was mijn vrouwtje vaak verteld dat ze zo eigenwijs was. Begreep ze niks van, maar ze was wel erg opgelucht toen ze mij kreeg. Er zijn klaarblijkelijk verschillende gradaties van eigenwijs en dat is niet voor niks. Ik blijf er stellig bij dat eigenwijs zijn een prima eigenschap is. Zo hield ik er niet van om hetzelfde stukje heen-en-weer te moeten lopen. Maakten we er een rondje van, dan vond ik het al aangenamer. Behalve natuurlijk wanneer het vrouwtje dan bedacht dat we opeens 2 rondjes zouden gaan doen. Wat een absurd en totaal nutteloos idee. Je moet weten dat ik mijn vrouwtje ontzettend lief had, ik adoreerde haar. Maar op dit soort momenten moest ik mijn pootjes stijf houden. En dat deed ik dus ook. Ik weigerde verder ook nog maar 1 stap te verzetten.

Of als het regende. Mensen moeten blijkbaar eerst buiten zijn om te contstateren dat het regent. Wij honden weten dat al lang. Liggend en snurkend in onze mandjes is de lucht van de regen al tot ons gekomen en zodoende draaien wij ons lekker nog een keertje om. Poepen en plassen wordt soms echt heel erg overgewaardeerd. Dus meestal als het regende, dan weigerde ik op te staan. Behalve dan de keren dat ik wel zin had in regen, want die dagen bestaan er ook. Maar goed, je bent een tekkel of je bent het niet, nietwaar?!  Mijn tekkeliaanse advies voor jou: Als je iets echt niet wilt, doe het niet! Alles komt op z’n pootjes terecht. (en mocht je dan toch op je rug landen, krabbel dan gewoon weer met geheven hoofd omhoog. Dat is mij ook meer dan eens overkomen).

Gedraag je zo groot als je je voelt

Indien je als een hond zoals ik geboren wordt in het formaat ergens tussen een tekkel en een jack russel, dan is het belangrijk dat je je zo groot gedraagt als dat je je voelt. Anders zien ze je niet en bestaat de kans dat zowel mensen als dieren overheen je rennen of lopen. En voor een trotste (en gekwetste) tekkel zoals ik is het niet fijn om over het hoofd gezien te worden. Persoonlijk voelde ik me altijd heel erg groot. Menselijk groot eigenlijk. En dat liet ik blijken ook. Zo was er eens die situatie in de bergen van Ibiza die mijn vrouwtje redelijk wat spanning opleverde. In Ibiza, zo moet je weten, heb je erg mooi landschap met bergen en heuvels en fraaie afgelegen woningen. Er zijn veel wilde honden (d.w.z. dat deze jongens in de steek zijn gelaten door hun eigenaren of door de jagers en nu voor hun eigen bestaan moeten en zullen vechten.) en er zijn ook wilde mensen. Die mensen vechten ook voor hun bestaan, maar dan toch anders dan die wilde honden. Ondanks, of juist doordat, maar dat laat ik even in het midden, al die wilde honden nemen veel mensen nog meer honden om zich tegen alle wilde types te beschermen. Grote indrukwekkende honden. Waakhonden. Zoals ik. En zo was ik dus tijdelijk de koning van een woning op een berg in Ibiza. Alle omringende huizen op mijn berg hadden natuurlijk ook waakhonden. En wij liepen allemaal gezellig los. En zo kwam het moment dat mijn vrouwtje mij ging uitlaten op de berg en alle andere honden van de berg met ons mee gingen. En daar wandelden we dan. Mijn vrouwtje, grote herdershonden en weet ik het wat voor spul en natuurlijk ik voorop. Alles leuk en wel met al die Ibiziaanse waakhonden die ongevraagd met mijn vrouwtje aan het wandelen gingen, maar behalve het bewaken van de gehele berg, nam ik ook de bewaking van mijn vrouwtje op mijn schouders. En zo stond ik braaf en fier op mijn achterpootjes de grootste Deense Dog die mijn vrouwtje ooit heeft gezien weg te sturen. En wraf wraf wraf, hups, ook al die herdershonden en dat andere waakse spul opzij! Size doesn’t matter baby, het gaat erom hoe groot je je voelt. Neem dat maar van Ome Andy aan.